SUbramaniam THAyumanavar Arivalagan

80களின் காலகட்டம்.. அத்தனை இந்தியர்களையும் ஒரு டிவி புரோகிராம் கட்டிப் போட்டு வைத்திருந்தது.. 80ஸ் கிட்ஸ்களுக்கு மறக்க முடியாத டிவி பொற்காலம் என்றால் அதுதான்.. தூர்தர்ஷன் என்ற ஒற்றை டிவி பொழுது போக்குக்குள் உழன்று கொண்டிருந்த அக்காலகட்டத்து இந்தியர்களுக்கு ஒரு ஸ்வீட் சர்ப்பிரைஸாக வந்து சேர்ந்த நிகழ்ச்சிதான்.. The World This week.. இன்று வரை அந்த நிகழ்ச்சி கொடுத்த சுவாரஸ்யத்தையும், அனுபவத்தையும், திரில்லையும் வேறு எந்த டிவி நிகழ்ச்சியும் கொடுத்ததாக எனக்கு நினைவில்லை. எப்படி ஒளியும் ஒலியும் பார்க்கக் கூட்டமாக கூடி அமர்ந்தோமோ.. அதேபோல வாராவாரம் இந்த நிகழ்ச்சிக்காக வீடுகள் தோறும் ராத்திரி 9 மணிக்கு விழாக் கோலம் பூண்டிருக்கும். ஆங்கிலம் தெரிகிறதோ இல்லையோ.. டிவி முன்பு தவறாமல் உட்கார்ந்து விடுவார்கள்.. "அறிவா.. ஷோ ஆரம்பிக்கப் போகுது.. வேகமா வா.." என்று எனது அண்ணன் அழைக்கும் குரல் இன்றும் கூட காதுகளில் ரீங்காரமிடுகிறது. நிகழ்ச்சி தொடங்குவதற்கு சில நிமிடங்களுக்கு முன்பே டிவி முன்பு செட்டிலாகி விடுவோம்.. நிகழ்ச்சியின் தீம் மியூசிக்கே ஒரு திரில்லான அனுபவமாக இருக்கும்.. அந்த தபலா உருட்ட...

அஸ்வின் குட்டிப் பையனாக இருந்த கால கட்டம்.. ஒரு புதுக் கவிதை போல இருக்கும் அந்த நாட்கள்.. பிள்ளைகளை தூக்கி வளர்ப்பதும், அதில் கிடைக்கும் சுவாரஸ்ய அனுபவங்களும் எல்லாத் தந்தைக்கும், தாய்க்கும் கிடைக்கும் இயல்பான வரம்தான்.. ஆனால் எனக்கு கிடைத்த அனுபவங்கள் எல்லாமே மிக மிக சிறப்பானவை.. காரணம் எனது மகன் சூப்பர் ஸ்பெஷல் என்பதால். அஸ்வின் வாய் திறந்து பேசியபோது சொன்ன முதல் வார்த்தை அப்பாதான்.. வழக்கமாக குழந்தைகள் அம்மா  அல்லது அத்தை என்றுதான் பேச ஆரம்பிக்கும் என்பார்கள்.. ஆனால் "ப்பா".. என்றுதான் அவனது முதல் பேச்சு தொடங்கியது.. அதிலும் அவனது உச்சரிப்பும் விசேஷமாக இருக்கும்.. "ppa" என்று சொல்ல மாட்டான் "bba" என்றுதான் உச்சரிப்பான்.. அந்த டிரேட் மார்க் புன்னகையும் கூடவே விரியும்.. பார்க்கப் பார்க்க அத்தனை அழகாக இருக்கும்.. கலர்ஃபுல் ஓவியம் போல... இப்ப "போ போ" என்கிறான்.. அது தனிக் கதை! சின்ன வயதில் அவனிடம் நான் நிறைய பேசுவேன்.. அவனும் சளைக்காமல் கேட்பான்.. ஏதாவது கதை ஓடிட்டே இருக்கும்.. பெரும்பாலும் என்னோட குடும்பக் கதைதான்.. என்னுடைய குடும்பத்தில் நடந்த எ...

வாஞ்சிநாதன் என்று ஒரு படம் வந்ததே நினைவிருக்கிறதா.. எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது.. மறக்க முடியாத படம்... படத்தைப் பார்த்து விட்டு மண்டையெல்லாம் மரத்துப் போய் வியர்க்க விறுவிறுக்க வெளியேறி வந்தது இன்னும் மனதில் நிழலாடுகிறது. படத்தின் ஹீரோ விஜயகாந்த்.. அப்படின்னாலே அந்தப் படத்தில் கதையை விட, கைக்கும், காலுக்கும்தான் அதிகம் வேலை இருக்கும் என்பது எழுதப்படாத விதி. வாஞ்சிநாதன் மட்டும் விதி விலக்காக இருக்க முடியுமா.. பெங்களூரில் ஒரு தியேட்டரில் செகன்ட் ஷோ பார்க்கப் போய் எப்படா தியேட்டரை விட்டு ஓடுவோம் என்று அப்போது அடைந்த பீதியை இப்போது நினைத்தாலும் அதே பீதி உணர்வு பீய்ச்சி அடிக்கிறது. படம் முழுக்க ஒரே அடிதடிதான்.. அடித்து அடித்து விஜயகாந்த்துக்கே போரடித்துப் போயிருக்கும். அப்படி விடாமல் வெளுத்தெடுத்த படம்தான் வாஞ்சிநாதன். படம் முழுக்க பாத்திரக் கடைக்குள் புகுந்த யானை போல போட்டுப் புரட்டி புரட்டி அடித்துக் கொண்டிருப்பார் விஜயகாந்த்.. அந்தப் படத்தை எடுத்தவர்தான் ஷாஜி கைலாஷ்..  90களின் மசாலா பட மன்னன்.  ஷாஜி கைலாஷ் படம் என்றாலே ஒரே அடிதடியாகத்தான் இருக்கும். சண்டைக்குப் பஞ்சம் இருக்கா...

 ஒருபக்கம் இசைஞானி இளையராஜா.. இன்னொரு பக்கம் தமிழிசை செளந்தரராஜன்.. இருவருக்கும் இன்று பிறந்த நாள்.. இரு வேறு ஆளுமைகள்.. மறக்க முடியாத திறமைகள்.. அசைக்க முடியாத தனித்துவங்கள்.. ஒவ்வொருவரும் இன்று கொண்டாடப்படுகின்றனர். ஒவ்வொரு தமிழ் நெஞ்சத்தின் அடி ஆழத்திலிரும் உறைந்து போய் நிற்பவர் இளையராஜா.. அவரின்றி ஒரணுவும் அசையாது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். வெவ்வேறு வயதுகளில் ஒவ்வொருவரும் இருந்தாலும், ஒவ்வொருவரின் அடி மனதின் ஓரத்திலும் அவரது இசை இல்லாமல் இருக்காது. காதல், சோகம், காமம், வேகம், விவேகம், குடும்பம், அம்மா, தந்தை, நட்பு, அன்பு, அமைதி, ஆர்ப்பாட்டம், அழுகை.. என எல்லா சூழலுக்கும் நமக்குத் தேவைப்படுவது இளையராஜா என்ற அந்த மருந்துதான். அது இல்லாமல் நமது மனதின் எந்த நோயும் குணமாவதில்லை.  இளையாராஜா என்பது இசை மட்டுமல்ல.. அது ஒரு போதை.. ஒருமுறை அதைத் தொட்டு விட்டால், பிறகு விடவே முடியாது.. ஆனால் இந்தப் போதை மனசுக்கு நல்லது.. மூளைக்கு நல்லது.. உயிர் வாழ்வதற்கு ரொம்பத் தேவையானதும் கூட. இளையராஜாவின் இசை முன்னாடி மாதிரி இல்லை என்று சொல்பவர்களும் உண்டு. ஆனால் அவர்கள் உண்மையான இளையராஜாவின் இசை...

மறைந்த திமுக தலைவர் கருணாநிதிக்கு அடுத்தடுத்து கெளரவங்கள் சேர்ந்து கொண்டே போகின்றன. இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது அவரைப் போலவே தமிழக மக்களால் மறக்க முடியாத இன்னொரு தலைவரான ஜெயலலிதா நம் கண் முன்பு வந்து போகிறார். கருணாநிதிக்குக் கிடைத்த கெளரவங்கள் ஜெயலலிதாவுக்கு கிடைக்கவில்லை என்பதை வருத்தத்தையே ஏற்படுத்துகிறது. தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை சில தலைவர்களை அத்தனை சீக்கிரம் மக்கள் மறக்க முடியாது, மறக்கக் கூடாது. அந்த வரிசையில் காமராஜர், அண்ணாதுரை, கருணாநிதி, எம்ஜிஆர், ஜெயலலிதா ஆகியோர் நிரந்தரமாக நீடித்து நிற்பார்கள். இவர்கள் யாரும் யாருக்கும் சளைத்தவர்கள் கிடையாது. ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு வகையில் தமிழ்நாட்டுக்காகவும், தமிழ்நாட்டு மக்களுக்காகவும் நிறைய செய்துள்ளனர், மக்கள் மனதில் இடம் பிடித்துள்ளனர். இவர்கள் மறைந்தபோது அடுத்து வந்த தலைவர்கள், மறைந்த தலைவர்களை முறையாக கெளரவப்படுத்தியுள்ளனர். காமராஜர் மறைந்த பிறகு அவரை அடுத்து வந்த தலைவர்கள் உரிய முறையில் கெளரவப்படுத்தியுள்ளனர். காமராஜ் பெயரில் பல்கலைக்கழகம் உள்ளது. காமராஜர் பெயரில் பஸ் நிலையங்கள் உள்ளன. அதேபோல அண்ணாவுக்கு செய்யப்பட்ட கெளரவங்களின் பட்டிய...

"நீங்கெல்லாம் எதுக்கு அரசியல்ல இருக்கீங்க..  வீட்டுக்குப் போய் சமையலைப் பாருங்க"   தேசியவாத  காங்கிரஸ் எம்பி சுப்ரியா சூலேவைப் பார்த்து இப்படிப் பேசியிருக்கிறார் மகாராஷ்டிர பாஜக தலைவர் சந்திரகாந்த் பாட்டீல். இது அந்த மாநிலத்தில் மட்டுமல்லாமல் தேசிய அளவில் சர்ச்சையாக மாறியுள்ளது. பெண்களை இந்த அளவுக்கு தரம் தாழ்த்தி பாஜக தலைவர் விமர்சிக்கலாமா, இப்படி ஒரு வெறித்தனமான ஆணாதிக்கப் புத்தியுடன் கூடியவர் பாஜகவின் மாநிலத் தலைவராக இருக்கலாமா என்ற கேள்விகள் எழுந்துள்ளன. ஆனால் நான் பேசியதன் அர்த்தம் வேறு.. கிராமத்தில் வழக்கமாக  சொல்லும் வார்த்தையைத்தான் பயன்படுத்தினேன்.. அதை அப்படியே அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ளக் கூடாது என்று சப்பைக் கட்டுக் கட்டியுள்ளார் பாட்டீல். நாட்டில் ஒரு பாட்டீல் மட்டும் இல்லை.. ஏகப்பட்ட பேர் இதே பொதுப் புத்தியுடன்தான் இருக்கிறார்கள். பெண்கள் எந்த வகையிலும் வளர்ந்து விடக் கூடாது.. அப்படியே வளர்ந்து வந்தால் அவர்களது கேரக்டரை சிதைத்துப் பேசுவது, கிண்டலடிப்பது, யாராவது பெண் தலைவரை விமர்சிக்க வேண்டும் என்றால் "செக்ஸிஸ்ட்" வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துவது... அவரது...

ஒரு பெண்ணால் என்ன செய்து விட முடியும்.. நிறைய பேரிடம் இந்த இளக்காரமான கேள்வியும், பார்வையும் இந்தக் காலத்திலும் கூட பற்றிக் கிடப்பதைப் பார்க்க முடியும்.. ஆனால் ஒரு பெண்ணாக, ஒற்றை மனுஷியாக, முழுக்க முழுக்க தாய்மை என்ற ஒரே ஆயுதத்துடன்.. அந்தத் தாய்ப் பாசம் கொடுத்த உந்துதலை மட்டும் துணையாகக் கொண்டு, விடாப் பிடியாக, வைராக்கியத்துடன் போராடி தன் மகனை மீட்டுக் கொண்டு வந்து சிறை அறையை விட "கரு"வறையே உயர்ந்தது என்பதை நிரூபித்திருக்கிறார் அற்புதம் அம்மாள். அறிவு விடுதலையில் எல்லோரையும் விட, மிகப் பெரிய பாராட்டுக்குரியவர் அற்புதம் அம்மாள்தான். இப்படி ஒரு தீரத் தாயை வரலாற்றில்தான் நாம் படித்துள்ளோம். இன்று நிஜமாகவே பார்த்து விட்டோம்.. அறிவு சிறைக்குள் போன நிமிடத்திலிருந்து தொடங்கியது அற்புதம் அம்மாளின் கண்ணீர்ப் போராட்டம். என் மகன் என்ன தவறு செய்தான்.. ஒரு பேட்டரி வாங்கிக் கொடுத்தது குற்றமா என்ற குமுறலுடன் வெடித்துக் கிளம்பினார் அந்தத் தாய். நடந்த சம்பவங்களை யாரும் நியாயப்படுத்தவில்லை, நியாயப்படுத்தவும் முடியாது.. ஆனால் "என் மகன்.. என் ரத்தம்.. என் உயிர்.. என் பிள்ளை" என்ற உணர்...